Historia biżuterii

Biżuteria to termin pochodzący z języka francuskiego oznaczający klejnot. Najstarsza biżuteria pochodzi sprzed 100 tysięcy lat. Pierwsze precjoza jakie udało się odnaleźć, to muszle z otworem. Nie jest jasne czy owe ozdoby służyły jako bransoletki, czy naszyjniki, ale wiadomo, że ludzie przystrajali swoje ciała od zarania dziejów. Noszenie biżuterii miało różne cele: użytkowe (np. agrafy), ozdobne (np. naszyjniki) czy religijne (np. talizmany).

Z czasem biżuteria stawała się coraz bardziej skomplikowana. Do wyrobów kosztowności używano złota, srebra czy platynę, a naszyjniki czy pierścienie zaczęto przyozdabiać kamieniami szlachetnymi, bursztynami, muszlami.

W starożytnym Egipcie biżuteria pełniła głównie rolę magiczną i religijną. Bogaci obywatele nosili amulety wykonywane ze złota i kamieni szlachetnych, mniej zamożni musieli się zadowolić wyrobami z fajansu i szkła.

Czytaj także: Podróż przez świat biżuterii: Francja

W Grecji w wieku V-IV p.n.e. używano głównie złota, srebra i złoconego brązu. Wzornictwo opierało się na motywach kwiatowych i zwierzęcych.

W ozdobach rzymskich po raz pierwszy pojawiły się diamenty, ale najpopularniejsze były szmaragdy. W czasach republiki rzymskiej przywilej noszenia złotych kosztowności mieli tylko państwowi dygnitarze i senatorzy, zwykli obywatele musieli się zadowolić ozdobami wykonywanymi głównie z żelaza. Co ciekawe w czasach światłości imperium rzymskiego, pierścienie noszono na wszystkich 10 palcach.

Średniowiecze charakteryzowało się głównie przekonaniem o nadnaturalnej mocy kamieni szlachetnych. Kardynałowie i biskupi nosili pierścienie wypełnione szafirem, co oznaczało skupienie się nad sprawami nieba. Korony królewskie i książęce wykonywane były ze złota, co miało symbolizować mądrość i dostojeństwo.

Czytaj także: Biżuteria jako inwestycja?

Renesans zwrócony był ku złotnictwu, ale dzięki wzornikom produkcja biżuterii mogła się odbywać na światową skalę. Wśród kamieni szlachetnych prym wiódł diament a tematy religijne powoli zostały wypierane na rzecz wzorów klasycznych i naturalistycznych.

Popularne zaczęły być broszki i naszyjniki z portretami najbliższych. W tym okresie zaczęto przyznawać ordery, które niejednokrotnie ozdabiane były brylantami. W wieku XIX coraz częściej biżuteria stawała się wartością estetyczną, niekoniecznie posiadająca wartość materialną.

Początek XX wieku obfitował w kosztowności wykonane z platyny. Dzięki rozwojowi rzemiosła oraz możliwościom technicznym zaczęto używać plastiku imitując emalię, szkła zamiast kamieni szlachetnych a innych metali zamiast platyny czy złota.

Czytaj także: Diamenty komercyjne

W ostatnim stuleciu noszenie biżuterii sztucznej przestało być rzeczą wstydliwą.

Współczesna biżuteria to szeroki wachlarz ozdób od dyskretnej biżuterii wykonanej ze srebra po bogate zdobienia ze złota z najszlachetniejszymi kamieniami. Biżuteria podobnie jak przed wiekami stanowi o statusie materialnym jej posiadacza, jak również wyznacza indywidualny styl. Marlin Monroe powiedziała kiedyś, że diamenty to jedyni przyjaciele kobiety. Można się z tym zgodzić, lub nie, ale często to właśnie świecidełka sprawiają, że kobieta czuje się atrakcyjna i radosna.

Photo by Michael Kelly on Unsplash