Kopalnie złota

Złoto w Peru czy skarby z El Dorado? 5 najciekawszych kopalń złota na świecie

Wywoływaniem nostalgii jest niewątpliwie mówienie o złocie w Peru albo wracanie myślami do przeszłości Inków i wspominanie skarbów w El Dorado, których nigdy nie odnaleziono. Aby jednak mówić o dużych ilościach tego szlachetnego złotego metalu, nie trzeba cofać się w czasie. Na świecie wciąż funkcjonują jego duże złoża. Oto największe kopalnie i najciekawsi właściciele kopalń.

Do końca 2006 r. to Republika Południowej Afryki była krajem o największym wolumenie produkcji złota na świecie. Od tego roku Chiny, Australia i Rosja objęły prowadzenie pod względem ogólnej produkcji tego wyjątkowego kruszcu. Szacuje się, że do 2023 r. światowa produkcja złota sięgnie 132 mln uncji.

Grasberg, Indonezja

Okręg Wydobywczy Grasberg to indonezyjska kopalnia miedzi, srebra i złota położona na wyspie Nowa Gwinea w Górach Śnieżnych.

Kopalnię tę otwarto w 1972 roku jako największą w Indonezji oraz najokazalszą na świecie. Znajduje się ona na wysokości około 4000 m n.p.m. w mieście Tembagapura w prowincji Papua.

Nową kopalnię na górze Grasberg otwarto w 1988 r. Wydobycie rozpoczęto w roku 1990. Kopalnia ta jest dzisiaj największą na świecie kopalnią odkrywkową i trzecią co do wielkości kopalnią miedzi.

Badania przeprowadzone przez koncern Freeport-McMoran wykazały, że nowo otwarte pokłady kruszców zawierają największą pojedynczą rezerwę złota i drugą co do wielkości rezerwę miedzi.

Lihir, Papua Nowa Gwinea

Należący do Newcrest Mining, największej australijskiej firmy wydobywającej złoto, znajduje się na północny wschód od Port Moresby w prowincji Papua Nowa Gwinea.

Lihir Gold Ltd to przedsiębiorstwo zajmujące się wydobyciem złota w trzech państwach: Papui-Nowej gwinei, Australii i na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Firma powstała w 1995 roku i początkowo jej głównym celem pozostawała eksploatacja złóż złota na należącej do PNG wyspie Lihir.

Kopalnia wyprodukowała ponad 10 milionów uncji złota od rozpoczęcia produkcji w 1997 roku. W 2019 roku wydobyła około 933 000 uncji. Według ekspertów zasoby kopalni osiągną 43 mln uncji.

Muruntau, Uzbekistan

Kopalnia złota Muruntau, położona na pustyni Qizilqum w Uzbekistanie, jest drugą co do wielkości kopalnią złota na świecie. Jest również jedną z najgłębszych, gdyż jej głębokość sięga nawet 600 m. Złoża złota w tym miejscu wydobywane są w największej na świecie odkrywkowej kopalni złota, której produkcję szacuje się na około dwa miliony uncji rocznie.

Szacuje się, iż kopalnia, która w całości należy do państwowego uzbeckiego Navoi Mining & Metallurgy Combinat (NMMC) posiada przybliżone rezerwy wynoszące 150 milionów uncji.

Stare Miasto, Dominikana

Jest zarządzana przez Pueblo Viejo Dominicana Corporation (PVDC), czyli firmę składającą się z Barrick Gold (60%) oraz Newmont Goldcorp (40%). Firma ta jest jednocześnie właścicielem tejże kopalni.

Specjaliści szacują, iż kopalnia ta posiada udokumentowane i prawdopodobne ilości złota na około 7,2 miliona uncji.

Olimpiada, Rosja

Kopalnia złota Olimpiada znajduje się w regionie Krasnojarsk we wschodniej Syberii w Rosji. Jej zarządcą i właścicielem jest rosyjska firma Polyus Gold.

Produkcja Olimpiady rozpoczęła się w 1996 roku. Była to kopalnia odkrywkowa, a prace w niej realizowane były metodami konwencjonalnymi, czyli koparkami i wywrotkami. Od stycznia 2019 kopalnia została wyposażona już w autonomiczny park maszynowy.

W 2019 roku Olimpiada wyprodukowała 1389 milionów uncji złota. Na koniec 2018 roku Polyus Gold szacował, że posiada rezerwę na 26 milionów uncji.

Złoto na świecie wydobywa się w 90 krajach, ale jedynie 20 z nich odpowiada za produkcję aż 75 procent całej sumy. Pomimo kryzysu ekonomicznego, który wywołała pandemia Covid-19, inwestorzy postawili na stabilne aktywa, a cena złota poszybowała do poziomów iście rekordowych, za wcześnie ogłaszać, że rezerwy tegoż surowca są na zupełnym wyczerpaniu, choć uczciwie trzeba przyznać, że wydobywczy punkt szczytowy został już osiągnięty, a naprawdę ogromne rezerwy złotego surowca są zdecydowanie coraz rzadsze.

Marta Andrejków-Osman

Fot. Chris Fithall, flickr.com, CC BY 2.0


Comments

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *