Proces Kimberley

Krwawe diamenty to niechlubny wątek w historii handlu diamentami. Tak określane są diamenty pochodzące z obszarów objętych konfliktami zbrojnymi. Ich sprzedaż finansowała m.in. zakup uzbrojenia i zatrudnienie najemników. Od niemal dwóch dekad proceder ten skutecznie zwalczany jest dzięki Procesowi Kimberley.

W listopadzie 2002 roku w Interlaken w Szwajcarii spotkali się przedstawiciele 36 krajów oraz Wspólnoty Europejskiej. W trakcie spotkania tego podpisana została deklaracja zobowiązująca sygnatariuszy do stosowania międzynarodowego systemu certyfikacji w obrocie nieoszlifowanymi diamentami, zgodnie z dokumentem zwanym Kimberley Process Certification Scheme (KPCS), wprowadzonym przez rezolucję 55/56 ONZ.

Celem powstania i wprowadzenia w życie tego dokumentu, było przerwanie zależności, jaka łączy proceder nielegalnego handlu surowymi diamentami z konfliktami zbrojnymi, głównie w Afryce.

Warunkami zgodności z KPCS jest m.in. to, żeby każdy transport surowych diamentów przewożony był w silnie zabezpieczonym kontenerze, a także był wyposażony w ważny i sygnowany przez rząd certyfikat. Dodatkowo sam certyfikat posiada zabezpieczenia na wypadek fałszerstwa, swój unikalny numer i opis ładunku. Ładunki te przeznaczone są do transportu jedynie w obrębie krajów-sygnatariuszów KCPS.

Niedopełnienie procedur prowadzi do usunięcia państwa z listy sygnatariuszy KPCS, zaś w razie uwag dotyczących stosowania się do reguł, sprawa musi zostać zgłoszona do Światowej Organizacji Handlu, która ma za zadanie przeprowadzić dochodzenie i wyjaśnić sytuację.

Od 2002 roku liczba państw eksportujących tzw. „krwawe diamenty” znacznie się zmniejszyła. Według informacji podawanych przez uczestników procesu, jedynie na Wybrzeżu Kości Słoniowej grupy rebelianckie w dalszym ciągu kontrolują handel diamentami.

Aktualnie Proces Kimberley łączy 82 kraje na całym świecie. Jest obserwowany przez Światową Radę Diamentów i wspierany przez ONZ i wiodące organizacje obywatelskie. Handel diamentami w wielu krajach Afryki nie służy finansowaniu wojny, ale pomaga w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, daje pracę, pomaga rozbudowywać budować drogi i szkoły, a także daje dostęp do opieki medycznej.